Gönül

GÖNÜL 

Gönül, aç gözlüsün niye doymadın

Bu senin vaveylan boşuna gönül

Bulduğun nimeti kısmet saymadın

Bilmem ne gidecek hoşuna gönül

 

Anlamadım coştun derdin ne yine

Hep heves eyledin kaval Ney’ine

Yâd güler eğlenir senin neyine

Bakma elalemin coşuna gönül

 

Bilirsin feleğin pençesi şahin

Hep isyan hep heves geçti tarihin

Ömrünce gülmeyen kara talihin

Gel ümit bağlama kuşuna gönül

 

Methiyeler dizip övdün olmadı

Hırsından dizini dövdün olmadı

Kerem Aslı gibi sevdin olmadı

Vuruldun gözüne kaşına gönül

 

Bitmedi isteğin geçmez hevesin

Boşuna harcarsın tatlı nefesin

Çözemedim seni taş mısın nesin

Kuruldun dağların başına gönül

 

Gel razı ol gönül pay’ı hissene

Aza kanaat et mutluluk dene

Olmazsa duayı unutma yine

Kan doğrama ekmek aşına gönül