Anıt Yapar

Kır kalemi kurtulsun, seven sevdim yazmasın

Alıp götürsen aşkı, dalından sararıp kopar

Ondan gayri yerin yok, yarin mezar kazmasın

Gün geçtikçe bu ömür, sevdanı anıt yapar

Her gece karanlıkta, sessiz bir savaş başlar

Ağlayan acı bir ses, düşen yağmuru haşlar

Sığındığın en son yer, göz üstündeki kaşlar

Gün geçtikçe bu ömür, sevdanı anıt yapar

Gittiğin o kış günü, hayalin beni asar

Kalbinde gezeriken, devriyeler hep basar

Suskun sesiz gülüşün, rüyalarımı kasar

Gün geçtikçe bu ömür, sevdanı anıt yapar

Her kadın sevdiğine, yüzlercekez şans verir

Yanlış umuda konmuş, bakan gözler aşk görür

Gönüllerde dünyalar, ayrı kalsa kim erir

Gün geçtikçe bu ömür, sevdanı anıt yapar

Aşk dediğin beklemek, ilk sevgili başımız

Yüreğinde o kaynar, lokma pişer aşımız

Yanıp kül olmak başka, bitmez değer taşımız

Gün geçtikçe bu ömür, sevdanı anıt yapar

Bahattin’im aklımdan, inan çıkartmam seni

Kaçkez gömdüm toprağa, karanlıkta bul beni

Sonkez niyetlendiysem, dünyanın bitmiş eni

Gün geçtikçe bu ömür, sevdanı anıt yapar

Bahattin Tonbul

29.12.2012