Yorgunluğum

yorgunluğum

gün düşerken dağların ardına 
kızıllık kaplar eteklerini 
başlar geceye doğru yolculuğum 
inerim yalnızlığın kuytularına 
köhne bir sığınak arar, yaslanırım 
rüzgarın soğukla boyadığı duvarlara 

anarım gülüşümü alıp
gözyaşımı bırakanları 
dayanamam vefasızlığa
yorgunluğum çeker beni 
gözlerinin derinliğine 
köhnelerin küf kokusu ve acı tadında 
avuturum uykusuzluğumu 
yıllara uyumakla seni

Zeki KIRHAN