Yeni Yetme Bir Düşün Son Evresi...

Sıra dışı bir ömrün

Ve tüketilmiş umutların hezeyanı sürerken,

Tükenirken, tüketilirken.

Anlamsızlığın kıyısında boşalttım zihnimi

Ve yüreğimi.

Koydum benliğimi ıssız bir sandala

Boşluktayım o heyula boşlukta,

Sağım solum sensizlik

Önüm arkam sessizlik.

Telaffuz edemediğin bin bir hece

Bir marifetmişçesine

Sığınırken karanlık bir kalbe

Örselenmek en yakıcı

En acısı yalayıp yutarken seni

Ahir zaman ve

Bir top gibi yuvarlanırken gündüz gece.

Oysaki neler saklı o gönülde.

Yeni yetme bir düşün son evresi

Son demi ömrün

Son günü belki de

Uyuyup uyanmamak kadar çetrefilli

Gördüğüm son kâbus

Nasıl da sızlatır gönül telimi.

Bağrıma bastığım bir yastık kadar

Fazlasıyla yumuşak, yürek bildiğim

Boş ve kâfirmiş tüm düşlediğim

Ne varsa senden yana

Benden kopansa koca bir kütle

Ölüme çeyrek kala.

Vakıf olmak ne varsa ve hüzün

Yalarken yüzünü

Kalbin teklerken ve terlerken avuçların

Ölecekmişçesine düşerken tepe taklak.

Yordarken hayatı nasıl da yorgun

Şu sefil benlik,

Başıboş ve dalından kopuk bir yaprak

Hayat nasıl da durağan,

Dememek adına geçip gidiyorsun kıyısından

Düşlerin ve aşkın peşi sıra

Doğarken her gönülde

Açıyorsun solacağını bile bile

Ve kopuk dalından.

Deli dolu bir çocuk alt tarafı

Koca bir ömür müteşekkilmiş

Külden adına umut dediğin.

Kuşatılmak kadar korkunç

Varlıksız bedenlerin o hicap edilesi

Külfeti binerken omzuma

Korunaklı dünyamın kilitli kapısı

Kırılmış bir kez

İhlal edilesi günahların

Vebali nasıl da ağır.

Darmadağın o uzantı değil mi ki

Dünden yarına uzanan,

Kaybolduğum döngü

Miladım, gittiğin gün.