Sığındım Vaktin Karanlığına

Esmer renkli geçmişin

Koylarında aradım mahcubiyetimi

Ayrılığı gizleyen akşama sığınır gibi

Sığındım vaktin karanlığına

Mavinin düşüne düşmüş şimdi hayallerim

Uzaklara yürür takatsiz bakışlarım

Uzayan yıllara

Uzanan yollarda yolcuyum

Bir nefeslik durakta,

Sahilinde serinlediğim mevsimsin

Dualara tutulmuş umutlarım

Yetim bir çocuğun yoksul bakışları gibi

Fukaradır şimdi şiir varla yok arasında

Yüreğimde ki masumiyet hıçkırarak ağlıyor

Bana geri verebilir misin kaybolan umutlarımı

Yağmurdan vurgun bir kuşun kanadı gibi yorgun hallerim

Bezgin kalbim sahibini arıyor gözlerimin sağanağında

Akordu bozuk bir enstrümanın ahını dinliyor

Sağır olmuş duygularım

Gönlümde ki gizem kadar gizlisin şiirlerimde

Ve ben haykırırken seni çığlık misali

Dimağımda düğüm düğüm düşümsün

Yutağımda ki hıçkırıkları yazıyorum

Kalemimden saklarken seni

Muallak bir söylemi dışımdan okuyorum

İçimden geçen sevdana mühürlü dudaklarım

Bir bebeğin süt ağlayışları gibi kalbimin içinde hıçkıran lisan

Ah etmedim ama sadece bir of çektim en derinden

Şimdi karanlık k/arşımda öpülesi efsunlu bir hâl

Nurefşan günlere meylim sol yanımda yazılı

Sessiz bir çığlık büyür

 Yankılanır rahmetin uçsuz bucaksız âleminde

Bir teselli olur aşk!

Nuray AYHAN…