İlerlerken Mürekkebin Çamurunda

Koşullanmış sığınağında

Kelimelere uzandı şairin eli

Ki arayışın hükmündeydi

İlk günden beri.

Kanıksadığı düşleri bin bir

İmge ile ilintili dünden

Dokunan bir hayalet belki de

Kimi zaman.

Tutsağı ne çok kelam;

Sırnaşık, laubali bir düşünce

Edimi sayısız izlek

Sayısız hatırat kıvranırken

Mürekkebin dibinde.

Can bulmaktı amacı

Oysa nasıl masum nasıl yalın…

Türevi aşktı

Çoğu zaman yansıyan o hüznün,

Kıyısında devindiği o uçurum

Nasıl nasıl da derin,

Düşmemek olsa da tek dileği.

Ölümdü aslında

Son isteği yeniden

Can bulduğuna kani her yeni

Dizede.

Kalemi ve kalbi diz dize.

Süreç izafi,

Süreç anlamsız,

Süreç sıradanlığın çok uzağında.

Ayracı iken farkındalık

Satır arası uğradığı

Her hezimet.

Kanarken yarası,

Kınarken virgülü noktası

Avaz avaz.

Son bulmak ise aldığı en büyük yara

Her şiirinde, her imgede

Ve ilerlerken mürekkebin çamurunda

Bata çıka.

Yordanası her edim,

Duyguları ise sahip olduğu

Yüreği hibeli çoktan:

Ne öksüz ne yetim,

Yanarken ve yakarken için için

Kafiyelerin büyüsü kadar

Hayatı nasıl da gerçek dışı.