Gözden Irak Bir Ömür Benimki...

Anlamsızlığın kıyısında

Ve bu kesmiş bir yürekte

Neyse menzilim…

Bir avuç kum belki de

Sığınıp üstümü örttüğüm

Gözden ırak bir ömür benimki

Hani nerde gönle yakın bildiğim.

Sırlar döküldü bir bir dilinden

Sureti kati dönmem sözümden

Yine ben ve ne varsa bana dair

Yine bitimsiz ümitlerim

Safça ve tarafsızca kar bildiğim.

Ne çok üzünç

Hele ki hükmümün geçmediği

Dünyalar ait olamadığım

Ama içimde biriktirdiğim

Sevi dili bile edimsiz

Seyrindeyim bil ki dergâhında

Gönlün her daim.

Bir başıma kaldığım zaman zaman,

Yansız ve nasıl da çaresiz.

Yankısı belki de en güçlü

Ses bildiğim huysuzluğum,

Geçmişim bir kez kendimden

Ve son kez o yoldan

Terk ettiğim düşlerim.

Hibeliyim bir kez kedere.

Ne buhran ne tek bir edim

Her şey nasıl da izafi

Kula kulluk etmekse aslolan

Ben kaybettim en baştan.

Sevmekse tek çare

Sus, sakın söyleme

Ne tek bir kelime ne de

Son bir izlek senden arda kalan ve

Bırak kalsın her şey

Bir sis perdesinde.

Adını unuttuğum ne çok insan

Fazlasıyla ketumdu çoğu

Ve ne çok yalan.

İzahı mümkün değil şu devranın

Biliyordum senin de gideceğini

Hoşça kal, demek olsa keşke

Dilimdeki son kelime.

Unutamayacağımı bildiğim

Kim bilir kaçıncı gölge

Sığınacaktım oysa o gölgenin dibine

Yine bir başıma yine son çare

Saf tutmuşum bir kez yalnızlığın dibinde.