Hep ayrıldığım şehirlerin tren garlarında kaldı ümitlerim

Nazi zülmündeki esir yüreğimde 

Ben kendimden yeltendim çoğu zaman

Kara görmeliklerle baktım kör karanlıklara

Boy verdim olumsuzluklara

Soy sürdüm her nekadar nahoş hicranlar varsa

Mıknatıs gibi çektim kendime

Bütün mutsuzlukları 

Hepsini sineme sakladım Mülteci gibi

Aklım ayrı kalbim hep ayrı yol aldılar

Ne aklım kalbime yar oldu 

Ne kalbim aklıma yaren 

Hep onların keyfine acı çekti bu fani beden

Yar uğruna tuz bastığım yaralarım olmuştur

Kalbimi kasıp kavuran

Dost uğruna günlerce af edemediğim ahmaklığım

Meşgul etmiştir aklımı

Vicdanımı dışlayan

Oysa ben naif yünlerle örtülü

Kınalı kuzalar var sanmıştın şu hayatın içinde

Gök kuşağı renklerini güzel gören

Kalbi ruhu temiz olan faniler

Bedenin göçücü olduğu bir dünyada

Boşuna ümitlenmişim

Ne yazıkki hayatta,sevdada,dostlukta,ömürde

Kocaman bir yalan 

M,Kılıçel