Düşünceyi Yaktılar

Kara bir orman gibi gökyüzüne kalktılar

Güneşin doğuşuna külden balçık taktılar

Gözlerinde ateş var bu dünyada yoktular

Umudu söndürdüler düşünceyi yaktılar

Türkülerin saçına kan gülleri takarken

Gözleri dolu şair kitaplardan bakarken

Şu madımak davası yüreklerde akarken

Beyinleri yıkayıp düşünceyi yaktılar

Önce çevirip dünü zamanlara ekleyip

Benzini bidonlarda kapılarda bekleyip

Saatleri durdurup yelkovana tekleyip

Temmuzun ikisinde düşünceyi yaktılar

Davut'un tellerinde muhlisin sazı kaldı

Handanın yüreğinden anneye sızı kaldı

Metin son şiir yazdı vuslatta azı kaldı

Şiirin ırmağından düşünceyi yaktılar

Anka'nın kanadına çöl kemendi çaktılar

Güvercin palazlandı ateşlerden taktılar

İnsanlık onuruna dumanlardan baktılar

Sevdayı köle sayıp düşünceyi yaktılar

Hasretin dillerinde sevginin nefesleri

Koray'ın yüreğinde çocukluk hevesleri

Yüzler kara örümcek kurumuş kafesleri

En verimli çağında düşünceyi yaktılar