Sensizlik Sessizlik

Sensizlige alışamadım bir türlü sevmeyenim cikmiyorsun hiç aklimdan anlaşılmaz biri olmaya başladım o eski neşeli yaşama heyecani olan adam yok artık dostlar sorar oldu ne oluyor neyin var diye hiç diyorum hiiiiç deyip geçiştiriyorum ama öyle bir hiçki sevmeyenim içinde kızılça kıyamet kopan çalan her şarkıyı bizim sarkimiz zannettiren ve adının her gectiginde bir kez daha öldüren kocaman bir hiç. Bak saat 12 ye vuruyor yine sevdigim ve bu saatlerde başlar sensizligin sessizligi tirmalamaya kulaklarimi bu saatlerde gelir gözlerin gözlerime başlarım ağlamaya ve bu saatlerde hissediyorum ellerimin soguklugunu önceden elinin sıcaklığınin islattigi avuclarimi artik göz yaslarim islatiyor bu sessizlik beni çok korkutuyor sevmeyenim...