Önce Düşler Devrilir

Bir köşeye fırlatılmış karalamalar günlüğümde

Gönlümün titrek feneri yanıyor çok derinlerimde

Islak dudaklarımda figan nağmeler

Üşüyorum kavruk bir çölün göğsünde

Suskun cümleler biriktirdim sana asırlardır

Kurumuş kuyulara iniyorum her gece aşkın çıkrığıyla

İçlenişlerle kanıyor sevdalı avuçlarım

Ruhumun derin çizgilerine sığınıyor gözlerin

Kendi içine yırtılan bir bekleyiş vakti hayat

Aynalar sisli gökleri aydınlatır derinlerimizde

Yanık masallar biriktirir çocuklar ceplerinde

Sızlar sevgilinin sevisi terli bedenimizde

Yorgun duvarlar çırılçıplak bir ayin cenderesinde

Renklerin yılgın gamzelerinde umarsız bir gülücük

Kendi uğrağımızın dallarında pişmanlıklar

Acılar büyüyor yar sabır bahçelerimde

Kirpiklerinde gelincik tozu olsun istedim hayat

Dal istedim ozan ruhumun bakir derinliklerine

Önce düşler devrilir, ardından dağlar

Her zar kendine döner, hazin bir umut olsa da yaşamak