Yazma Basardı !

Üsküdar' daki evimizde kiracımızdı; Sevinç abla.

Biri kız diğeri oğlan iki çocuğuyla yaşardı…

Denizciydi kocası, gelmezdi aylarca; çok hoştu Sevinç abla, su yeşili gözleri hep aklımda;

arada su damlası süzülürdü yanağından, boyalı ellerinle silerdi, ben üzülmesin diye

yanından kaçardım… Tan doğmadan uyanırdı, geçerdi tezgahının başına. Yanık türküler

tuttururdu yalnızlığına, o güzel sesi güzel türküleri hala kulaklarımda. Armut ağacının

gölgesine kurmuştu tazgahını, yazma basardı, kiraz ağacından kalıbıyla… Boyum da

yetişmezdi çıkardım taş duvara ,oyun oynamazdım hep Sevinç ablayı seyrederdim.

Renk

renk yazmalara bakardım, bahar bahar çiçekleri bastıktan sonra, ipe sererdi, bırakırdı

kurumaya. Bahçemiz sergi salonuna dönerdi adeta… Ben çok mutlu olurdum kare kare

desenlere hayrandım. Mor çiçekli mor menekşe desenine benim derdim benim. Tamam Oya

senin mor menekşeli yazma derdi, hep gülerdi, ağlarken de gülerdi…

Çok güzeldi Sevinç abla, hayrandım ben ona, hep gülen gözleri de vardı… Bahçeye iner

inmez soluğu yanında alırdım, kızmazdı hiç bana ellemezdim boyalarını…

Öyle üzülürdüm ki Sevinç ablaya postacı geldiği zaman, çok ağlardı, bir gün hıçkıra hıçkıra

ağlıyordu ..!

Küçüktüm de bir şey yapamazdım, ifadem yetmezdi ki, Yılmaz amca hep

OKYANUSLARDA!

Oya Gedik
Üsküdar..
Unutulmayanlar..