Kim Bilir Neyin Nesi...

Yoktu yüzü sır bildiğim gizemin,

Tezahürü sadece ılık bir rüzgârdı

Biçimlendirirken eş güdümlü sesini yüreğin

Uzağında kaykılan bitap bir varlık ve

Adı sanı olmayan,

Kim bilir neyin nesi…

Sancıları vardı sanrılarımın,

Top yekûn gördüğüm son izlekti

Koyultulmuş göğün çağrısını mırıldanan,

Tefekkürdü aslında tüm olan biten,

Susup hürmet etmek kadere

Niyazında biçimlenen umutların.

Bağnazdı çoğu insan,

Çoğu kopmuştu zamandan ve mekândan.

İzafi ne gibi bir ölçüt ise

Uzağı en yakın kılan.

Mahremiyetin saklı varlığı iken aslolan,

Çağırdı bir ses uzaklardan

Başucuma konan bir güvercinin taşıdığı

Haberle…

Hadi, çabuk ol

Bak, geldi vakit

Susma artık görmez misin,

Bir sen kaldın gözü açık rüya gören.

Uyan ve bırak kamaşsın gözlerin,

Sanır mısın ki daha çok erken?

Ve fısıldadı son kez

O gaipten gelen ses:

Silkelen hoyratça

Ve un ufak et o öfkeyi

Kim taşıyorsa kınında.

Söylemi bıçak gibi keskindi bilinmezin.

Tahakkuk eden son bir serzeniş belki de

Düşen payıma.

Pamuklara sarılı uykumdan uyanmak olsa da

Tek çare,

Kitlediğim kapının anahtarı belli ki

Geçmişti meleklerin eline.

Son kez baktım gökyüzüne

Yalıtıldığım o dünyanın garip mizacı

Bir kez ruhuma olmuş iken yoldaş,

Oysaki nasıl da sırnaşıktı öncesinde gidişat.

Dilimde dualar sığındım varlığına;

Başımı dayadığım tek sırdaşım

Yol vermiş iken kötülüğe

Mademki miadım dolmadı

El vermekse,

Son kez dokundum aksime

Görmezden geldiğim ne varsa

Kanatlanırken sesini duydum son kez

Gözüm açık gördüğüm düşün son imgesi.