En Son Nefesinde

Hatırlarım ben ölümün kucağında ki

O çaresiz nefesimizi

Hiç unutmam denizen ortasında idik ikimiz

Çıkan

Dalgalarla boğuşurken

Bir karış su içinde

Az daha boğuluyorduk

Sana yardım yapacak gücüm tükenmişti

Tam o anda

Yardıma gelen  yabancı

Olmazsa

Umudumuzu yitirmiştik

Her çırpınışımız ölüme yanaşan bir yoldu

Saniyeler geçtikçe çaresizleştik

Tam bitti darken

Kenara yüzmemiz o önerdi ve kurtardı

İkimizi

İşte  o an bambaşkaydı

Tanrım birkez daha

Yaşayın der gibiydi sanki

Kurtardı

Unutamam o anın çaresizliğini

Ölümle yüzleşirken gözlerimize

Gelen karanlık bu yolu

Hele tükenen nefesimizle

Tanıştığımız solan ilk anı

Birde hastahane odasında

Yaşadık son kez

Tek başımıza

Senin ölümle yüzleştiğin an varya

Bir daha dönmedin geriye

İşte şimdi anlıyorum her şeyi

Ölümün kucağında çaresiz nefesimizin halini

Keşke o an konuşa bilseydin

Derdini söyleye bilseydin bana

Kim bilir neler  neler söylerdin

Son sözün ne olurdu

O an

Acaba

En son nefesinde

Bahattin Tonbul

20.12.2011