Sonsuzluğa Mahkum Olmuş Aşıklarız Biz

sonsuzluğa mahkum olmuş aşıklarız biz.....

Neden bu kadar ıssız bu ikindi sonrası caddeler, sokaklar?
Neden bu kadar sisli?.
Belki senden kalma bir sonbahar akşamına gebe.
Yağmur nazlı nazlı ıslatıyor tenimi.
Hafiften esiyor anıları alan ılık rüzgar.
Yalnızca yalnızlığımdan biraz üşüyorum.
Yüreğimin yangını ise korladıkça alevleniyor.
Bu şehrin yorgun yollarındaki ağaçlarda
salkım salkım aşkımıza şahit yapraklar sararmakta 
Senli benli anılar eski zamanlardan kalmışcasına silik ...
Saçlarımda 
Yıllara inat direnmeye çalışır birkaç siyah beyaz  tel
İçli bir şarkı dökülüyor dudaklarımdan .
Sen çok severdin beni dinlemeyi
bir daha bi daha söyle derdin.
Olsan diyorum olsan şimdi yanımda 
aşkımı şiirlerle anlatsam.
Gözlerine doyasıya baksam ve kaybolsam.

derinliklerinde .
Kaybolsam sen olmayan bu şehrin sisli sokaklarında.
Yarınlarım olmasa ...
Yalnızım, yoksun  ya hasretinden üşüyorum,
Üşüyorum hem de  çok üşüyorum..
Gece gündüz arasındaki farkı kavrayamıyor artık gözlerim 
Ay neden parlamıyor ?
Neden  göz kırpmıyor yıldızlar?
Her şey neden farklı ...
İçimdeki sana özlemin yankıları duyuldu mu sence?,

içimde,
çok  karmaşık bilmeceler arasında kaybolmuş gibiyim.
Hep sana aşık olmaktan delice korktuğumu haykırmıştır yüreğim...,
Kendime bile söylemeye korkarken
sana nasıl dön derim

 baharda açan 
taze çiçekler gibi aç yüreğimde desem

Gelir misin aşkım?

Gelir misin.?

Nedenler hiç çıkmıyor aklımdan 
dolanır beynimi çatlatırcasına...
Susuyorum, sensizliğin arka sokaklarında

dağılır her parçam kuytulara...
Şimdi ben konuşuyorum gölgelerle 
anlatıyorum bir bir kara sevdamı...
Nasıl da sana tutkun olduğumu
Nasıl sana bakarken içimin titrediğini ,
her anımın senle dolu olduğunu..

nasıl anlatabilsem..
Biliyorum biz olamadık,
ikimizde yoktu bu aşkın içinde
ve
biliyorum sonsuzluğa mahkum olmuş aşıklarız biz.....