Görkemi İdi Aşkın Geride Kalan

Hükmü yok kılınmıştı

Tutuştururken satırları,

Ölü mızrabı ile

Kırılgan notaların

Çalıntı tınısında aşkı

Hala saklı kılan.

Yüzü de yoktu kadının

Ne de kuşatılmış varlığı

O ürkek dokunuşların tahayyülünde

Edimsizdi ve soluksuz

Her mola verdiğinde…

Çarmıha germişti aşk’ı

Hepten yok kıldığı

Derin bir ağaç kovuğunda

Saklı iken kozası.

Ne kalmıştı ki şunun şurasında

Kanatlanıp da hayata karışacağı.

Tutar bir yanı da yoktu üstelik

Yokluğun hırçın kuşatılmışlığında

Varlığının o yeknesak teamülünde

Durgun suların

Azgın nehirlere dönüştüğü

Bir tufanın devirdiği,

Kadının devinip delirdiği.

Sayfanın kıyısında ağlarken

Düştüğü notlar

Düşüp düşüp yeniden

Koşullandığı tümsekler.

Konuşlanan söz öbekleri

Aşk’ın saflığı

Hepten yok sayılmıştı oysa

Kekeme yetileri nasıl da durağan.

Beslerken hüzün

Damarında akan kana eşlik eden,

Yortusu ölüm öncesi.

Son bir gayretle

Dokundu aksine,

Görkemi idi aşk’ın geride kalan

En son izlek,

Yıkarken ruhunu

İklimsiz ikindi yağmurları…