Kâinatın Güneşi

Çık gel rüyalarıma,gül kokulum,
Gel ki gönül evim şenlensin..
Huzur duysun yüreğim,nurunla işlensin,
Sensiz ezanlar bir başka,mâbedler öksüz,
Yetim başı okşanmiyor,kalpler huzursuz,
Baş tâcı edildi,alkışlandı nâmussuz!
Güller kokuna hasret,kalpler huşûda,
Kıyaslanamaz rahmetin,dünyevî aşkla,
Bu aşk,gâh gülde zuhur eder,
Gâh Mîraç'ta,seni izleyen taşta,
Bulut seni gölgeler,güneş darılır,
Ay,bir nazarınla,çatlar,yarılır!
Sen Seyyidü'l Kâinat,Nur-u Beşer'sin,
Seni her candan anan gönle düşersin...