Tek Aşk

Nizamı belirsiz, kırılgan bir gölgenin yerdeki izdüşümü.

Sona ramak kala meylerken gönül

Ve haykırırken avaz avaz:

Haydi, ne duruyorsun

Kır zinciri.

İzafi bir tutanak altında imzaladığım o çınar ağacı:

Yadırgasam da geri duramadığım

Sussam da gözlerimle konuştuğum.

Rabıta engin ve nelere düşkün isem,

Sırtımda küfem

İçinde satır satır döşediğim

Ne var ki susup mütemadiyen

Tedirginliğime rest çekemediğim.

Günlerden tereddüt anlardan silik

Varlığım hepten kayıp

Gözlerimde ezik ve üşengeç bir izlek

Yansırken son resim kayıtlı iken bellek.

Sondan bir evvel

Milat belleyip de altına imzamı atamazken.

Dokunaklı bir mizaç:

Ellerimde yoksunluk

Vücudum titrek her dokunuşunda rüzgârın.

Muaf tutsam da son veremezken

Yok saysam da görmezden gelemediğim

Reddi güç kabulü güç

Patavatsız bir sancı

Akabinde içimden taşan ebedi kaygı.

Damıttım hüznü ömür boyu

Yargıladım da benliğimi

Veremedim gitti hükmü.

Yol bildiğim mecraların büyüsü mü yoksa

O var oluş ve kayboluş…

Mukadderat saklı en derinde,

En asil, en devrik cümle:

Beynamaz bir aşk olsa da beşerinki

Sanma sakın eremeyeceksin en yüksek mertebeye.

İmgeler yığılı,

Hazin onca hatırat

Kıyısında köşesinde neler saklı

İçinden çıkmadığım en titrek hayal

Dokunup kaybolduğu her sefer.

Debdebeli dokunuşlar hükümranlığında nefsin

Kıyamet habercisi nasıl görmezsin,

Demek olsa da tek çare

Sığındığım tek durak

Görünmezliğin nezdinde;

Bilip bilmeden içine düştüğüm onca tuzak

İçre açılan nice kapı ki sırlarım eşiğinde

O var oluşun her adımımda yaklaştığım

Gönle sırdaş tek Aşk’ın

Geri çevrilmediğim an’ın olmaz mı hikmeti.