Umutlar Çalıntı mı Söyle

Umutlar çalıntı mı, söyle

Ya da saklı iken yankısı

Hele ki devinirken zaman

Sormak düşerken payıma

Vakıf olamadığım ne ise…

Tedirgin tüm lehçeler

Ve tüm insanlık:

Yoldan çıkmış ne de olsa

Adına düzen denen israf

Yüklü sancısı insanoğlunun.

Herkes el pençe divan birbirine

Yığılı ne varsa yürekte

Kokan, tüten yine de duymak istemediğim

Acı yüklü her gün

Koşullanmışız biteviye

Sona gelmek bilmez garip hüzün.

Kıyısında tümcelerin

Çıkmış yoldan bir kez nefsi beşerin:

Gıyabında ne söylesem de

Gönül gözü ile bakmayı bilmedikten sonra

Varsın eşrafım vursun beni yerden yere.

Heyecanı biter mi döngünün

Tüm muhalif tınısı çınlatırken kulağımı

Bir kelamı ile dostun

Saf tutarım en önde.

Yankısı, yılgısı

Ölümün bedendeki katsayısı:

Ne çok kanca takılı

Zihnimin kıvrımlarında

Belki de asmalıyım kendimi

Tepedeki o zincire.

Kurallar yağarken

Hüzün çöreklenmiş en derinde

Aşk’ın mağlup o yargısı

Kadar esefle kınarken yüreği

Vazgeçememenin bedeli belli ki

Hayatın tek gerçeği.