Yalnız Kalan

Etrafım karanlıkta,kimseyi görmüyorum

Gözlerimse açıkta,nasılsa kapatmışım

Sevdam içimde buruk,acımı vermiyorum

Penceremde süzülen yağmuru kapatmışım

Kaçırma gözlerini,umut ışığı sönük

Etrafını sarmışlar,sırtınsa bana dönük

Yüzünü görmüyorum,hayallerinse inik

Penceremde eriyen,karları eş sanmışım

Yaşadığım rüyadan,tek başıma uyandım

Umutlarım bitmeden,düşlerimde yanmışım

Çekilmez o acıyı,paylaşmayan hayındım

Yalnız kalan ruhuma,seni bir eş sanmışım

Yeşermeyen huzuru,solmayan umutları

Gökyüzünden silmişsin, kaybolan bulutları

Geçmişte senle dosttuk,özlettin konutları

Yalnız kalan ruhuma,seni bir eş sanmışım

Bu yalancı dünyada,iki yabancı gibi

Baş ucunda çaresiz,bekledim deli gibi

Bir hayaldi uyandın,uçan bir melek gibi

Yalnız kalan ruhuma,seni bir eş sanmışım

Bahattin Tonbul

2.2.2012