Emaneti Sende

Anlayamadı sevda,çektiği tüm acıyı

Bastı ayak ucuna,topladı tüm ateşi

Yırtık papuçlarıyla,aldı o son sancıyı

Emaneti sende tut,sarmasın o güneşi

Cellat şefkatiyle,konuşmazdı o kadın

Zulmün şahadetiyle,unutulmazdı adın

Gülümsedi bir anda,kaybolmazdı be tadın

Emaneti sende tut,sarmasın o güneşi

İki damla gözyaşı,yaşama sevincidir

Kurban edipde gittin,yarası ölümcüdür

Yarin sevdası başka,aşkı hep birincidir

Emaneti sende tut,sarmasın o güneşi

Dağlara boyun eğmiş,zapdedilmez zulümler

Nasılda gülümsedi,zor gelmesin ölümler

Saçıldı hıçkırıklar,affedilmez zalimler

Emaneti sende tut,sarmasın o güneşi

Dilsiz kavalın sesi,sürgün edilen kokun

Dağılan göz yaşınla,kirpiklere bir dokun

Yüreğime saplandı,titreten aşklı okun

Emaneti sende tut,sarmasın o güneşi

Karışmış bu zihnimde,örselenmiş yüzünde

Kirli kader kaplamış,ne desende özünde

Bakmaya korktuğumuz,her özleniş gözünde

Emaneti sende tut,sarmasın o güneşi

Dipçik altına düşen, ezilen düşlerinde

Dağbaşları dumanlı, sevdası döşlerinde

Sallandı kelimeler, karışmış işlerinde

Emaneti sende tut, sarmasın o güneşi

Bahattin Tonbul

3.3.2012