Özlem

Susuzluktan çatlamış

Sanırdım dudağımı

Kurumuş pınarların taşları

Nasıl hasretse suya

Öyle yanarmış

Kurumuş dudaklarım sana

Biliyorum sönmeyecek

Ayrılıgın bu ateşi

Kana kana içmeyince

Sensizligim geçmeyince


Ruhum gibi yapayalnız

Bu dudaklar bilki sensiz

Kavrulacak mahşere dek

Bu beden de inan sensiz


Hiç bir kimse, hiç bir pınar

Derman olmaz bil bana

Sensin benim tek çarem

Gelsen artık yanıma.