Anlamadın

Aşkın, satır başlarında vazgeçtim insan olmaktan
Ve kalbimin derinlerinde gizliydi gözlerin.
Seni hatırlamanın tek yoluydu
Sevdanın; tek yoluydu yalan ellerin...
Baktığın yerde gül biter,
Göz yaşının düştüğü yerde kururdu yapraklarım...
Sevdamı yem ederdim gururuma ağlayamazdım...
Gün geçtikçe yeni kapılar açılırdı hayatımda...
Ve gözlerin, sevdanın o diken güllü yollarında,
Yürüme çabasıydı,
Kalp sancısıydı...
Çaresizdi kelimelerin...
Telafi edilmez bir eserdi sanki hüznün...
Anlamaz, anlayamazdım...
Aşkın satır başlarında vazgeçtim sensizlikten,
Ve gönlümün acısına gömdüm, yalan yanlış sevdamı...
Hem sebebim hem de sebebsizliğimdin...
Gittikçe büyürken sevdam, sen hiç bilmedin...
Anlatamadım...
Anlamadın da zaten...