Hay Aynen Şiiri Dördüncü Bölüm

"Diyarbekir'de Yalnızlığım ve Sen Yoksun Ey Gözleri Ağaç Yeşili"
Böyle başlıklı şiir yazacaktım gecenin uzayan deminde
Ağaç yeşili gözlerinin meftûnu olduğumu dillendirecektim
Dillendiremedim Nenem düştü yadıma, onu hatırladım
Elimde gazetede onlardan haberler vardı yeryüzü cehennemine dair
Diyarbekir'de yalnızlığımı anlatmama zaman daha var
Ve sen gözleri ağaç yeşili
Nice başlar cansız kaldı aynen gözleri senin gibi
Aynen bakışları senin gibi
Aynen boyları senin gibi
Aynen güzelliğin gibi
Aynen şehrim gibi

Ben dururken böylesi tablolar
Nasıl anlatırım hayallerimi
Sana dair düşlerimi
Kelebeklerim nerede
Kertenkelem nerede
Kokladığınız toprağım
Aldığınız kaya parçaları
Söylemezsiniz bana bilirim
Ah keşke kendimi bilseydim sizinle tanışmadan
Sizi tanıdımsa o günden beri
Nefret eder dururum isminizden sıfatınızdan
Ne çare tabloda duruşum bu şiirim aynen
Hay aynen

Böyle sürerse meselem
Vasiyetim çocuklarıma
Torunlarıma vasiyet
Sürsünler o kelebek izlerini
Kertenkelenin mumyasını
Solucanlı toprağın kavanozlarını
Kaya parçalarını

Nenem anlatmıştı onları bana
Babam şarabı yasaklamıştı
Ben kertenkeleyi unutmamıştım
Aşhanede etten tiksinmiştim
Kelebekleri görünce ağlamaklıydım
Saksıları sularken dükkânın hatırlardım
Muhammedi güller vardı bahçede
Basmazdım ıslak toprağa
Ezilmesin diye solucanlar
Kavga ederken taşlara el uzatmadım
Dayak yedim onlar yüzünden
Canımı kurtarabilirdim çoğunlukla
Taş almadım elime inatla
Başım üç kez kırılanda mahalle savaşında
Göçmenlerin çocuklarına taş atmadım
Her göçmen çocuğunu gördüğümde
Onları görür oldum çocukken
Bu yüzden istemedim onları
Turizm dersinde azar işittim
Anlatınca olan biteni öğretmenime
Hay aynen

(Sürecek)