Sonbaharda Var Bir Gariplik

Yol kenarına itilmiş bir kaç tabure
öylesine içilen iki çay
hayat koşmuşken  mecbure
hatırda eski bir saray
ıssız  odaya terkedilmiş
Demoklesten kalma bir ip
yine dost bir hava sokak arası
kırık dökük bir tabip
Sanki  birisi yad edilmiş

kuşları cezbeden  terası
hışımla bekleyen rüzgarın
ha vurdu ha vuracak
sabırsız hain pususu
her karede farklı dünyanın
nerde ucu kaçmışsa tasası
nabzı tutuldu tutulacak
ucuza demlenmiş kahve koyusu
hazır çekilmiş kurası
her yönüyle bir meczup 
yudumunda kaderin farklı kokusu
güz belli ki ayrılıkla korkutacak
hala ağaçlarda sinmiş bir taassup
hesap yine ona sorulacak

özlem nasıl olduysa durgun
Porsuk her daim   kıskanç
ayak uçlarına kadar bir yorgun
sohbete karışırken fokurtusu
şiirleri çekerken bir marpuç
nargileden içi boğan  kıskaç
ne yapılır ne edilir bilmem
hazana atılırken  her suç
diyor gökyüzüne umut sermem

yalnızlığın pahalı ya mezesi 
bırakın  acı mısralar olsun
yine de  dudaklık bir tadım
köpüklü ümit kahvesi
teknede sallansın dursun
kenarda uyumuşken   şevkat
dizeler  zaten adım adım
unutmuş tökezlediğini
aynalar haykırırken
çizgilerin ezberlediğini
paralasın onca tokat
yüzündeyken şair kırışığı
haykırır bir gün duvarlara
bir Allah biliyorken
o gözlerin dediğini
akla zarardı ya o  meşakkat
bir garip şehir aşığı
tam da güneş yakmışken
koptu kopacak son sarmaşığı
bu sonbaharda  var bir inat

dr.süreyya burak önder