Edebiyat ve Kültür Platformu
Şehrin İnsanları
Kimi yerle bir perme perişan,
Kimi şaşalı yaşar,
Kiminin yarım aklı,
Dönüp bakan yok ve de karışan,
Yüzler gülümsüyor bakışlar ağlamaklı...
Kendisiyle küs, kendisiyle yarışan.
Yıkılmış başlarına dert,
Boğazları hırıltılı,sesleri boğuk.
İsimleri bile başkadır şehrin insanlarının;
Bay Kaya, bayan Piyale, sayın Seyyare...
Memnun oldum, bendeniz de Teyyare!
Giydikleri markadır şehrin insanlarının,
Yedikleri markadır.
Dönüp bakmazlar yerliye önlerine eğilse,
Sevginin bin bir türlü tarifini yapar şehrin insanları:
Tatlısını tuzlusunu, ekşilisini buzlusunu,
Acılısını kimse yemez moda değilse...
Çok katlı evlerde oturur şehrin insanları,
Her katında bir şeyini bıraktığı evlerde,
Bir şeyini dedim ya ondan da öte bir şeyini;
Sevgiyi birinci katta,
Saygıyı üçüncü katta,
Şefkati beşinci katta,
Şahsiyeti yedinci katta,
Elbiseleri onuncu katta,
Ruhunu sonuncu katta...
Bir bedeni kalır şehrin insanlarının,
Onu görür bayılır, ona dokunur ayılır
Şehrin insanları...
Ruhunu atar bedenini satar şehrin insanı;
paraya satar,
şöhrete tapar,
Şehvete yatar şehrin insanı...
Sevgiye aç, şefkate muhtaç.
Dede gezinirken darülaceze avlusunda,
Baba metresiyle oynaşırken odasında,
Bir gün daha kararır gün ortasında !
Kocası ;
Babadan kalma yalısını,
Şehrin insanları var ya?
Meyhane köşelerinin dumanaltı saçıkları.
Pavyonda dinlerken o mahur besteyi,
Elindeki bir duble şarabı
Yudumlarken akşam akşam,
Rakkasenin göbeğinde
Gidip gelirken gözleri,
Bir sigarası varken birde hayali,
Onu içip durur sabaha kadar...
Şehrin insanları var ya?
-Ah bu şehrin insanları;
Kaldırım taşları kadar çok ve sert ve soğuk,
Ayaklar altında,eller üstünde,
Permalı saçları,peruklu başları,
lensli gözleri,silikonlu bilmem neleri...?
Bunlar şehrin insanları şehrin:
soğuk betonların,
Taş duvarların,
Kızgın demirlerin insanları,
Görmeyen duymayan,
Gülmeyen ağlamayan
Bir devrin çocukları...!
Feyzullah AKGÜL
KONYA
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.