İsimsizlerim

Eskiden yağmur sonraları kokardı,

şimdi buram buram,

nasıl da sıcacık toprak,

seni kucakladığından beri.

Yokluğunda buz gibi güneş,

alacakaranlık dünya,

umutlar solgun yaprak.

Ve çok acı büyümek zorunda kalmak,

doyamadan çocukluğa.

oysa bütün çocuklar bilirdi…

Hep ısıtırdı babalar, hiç üşümezdi.