Avluda Oturuyorum

Avluda Oturuyorum 
Avluda oturuyorum 
Algımda yalnızlık 
Hatıralarda birlikte okuduğumuz kitaplar 
Gökyüzünde çığlıklar 
Dağlarda keder 
Eylülün ortasında oturuyorum 
Sonra başlıyor sağanak 
Yağmurlar yalnızlığımı daha da çoğaltıyor 
Algımda gül kokusu 
Algımda kül rengi katarlar 
Dalıp gidiyoruz durmadan 
Avucumda güvercinler 
Ömrümüzün sayfalarında aykırı heceler 
Deli bir yağmura tutuldum 
Avluda oturuyorum 
Önümden geçiyor kül rengi katarlar 
Dinliyorum insan tarafından tüketilen şehrin hikayesini 
Son sukut gibi güvercinler 
Hangi sokakta vuruldu sevgilim söyler misin 
Ve kendini sınayan bıçak gibi 
Sokuluyor yanıma uzayıp giden gülümseyişin 
Şehir kirletir kendini 
Su kirlenir 
Susuşun isyan olur eski bir şehre 
Güvercinler ürperir 
Avluda oturuyorum 
Güvercinlere bakıyorum 
Ne rüzgar ne Ankara ne Eskişehir 
Kederimi dindirir 
Susuşlarım 
Kanayan yaram 
Sahi hangi sokakta vuruldu sevgilim 
Güvercinler uçuşuyor 
Havada bir bildiri 
Ali İsmail ölmedi