Ölümün Gözü

Parmak uçlarımdan 

Yürümeye başladı karıncalar…

Midem bulandı, tenim ter kustu, 

Göğsümün üstünde dünya,

Damar yolu kapalı, 

Kalbim kendine küstü!

Yığıl yığıl yığıldıkça yağlar,

Kusurun günahı kimde?

Yılların yorgunu beden!

Azrail’in soluğu sandım

Ensemde ki esen yeli…

Morluğa büründü dağlar,

Ölümün gözü üstümde;

Tutunduğum tabip eli…

Yürek çalıştı yine!

Yiyecek aş, içecek su, 

Sevecek kalp bahşedene 

Bin şükür, yüz bin şükür,

Milyon şükür doğrusu

İbrahim COŞAR