Yunus Emre

Candan maldan kimse emin değildi 
Halinden bezmişti, Anadolu nar 
Moğol istilası tekin değildi 
İktidarsız sultan, kargaşaydı yar 

Bu dehşet içinde gezdi manisi 
Umutsuza umut oldu can gibi 
Dillendi yeniden ilahi sevgi 
Yaşama heyecan, sunmuştu bahar 

Kölesi olunca Rabbine Yunus 
Nurun içinde nur, sevmişti ulus 
Dilinde nağmeler denir miydi sus 
Dergâhına gelen dönmezdi naçar 

İlim sahibiydi sevgi ateşi 
Kim bulsa olurdu gönül kardeşi 
Mevlana çağında yaşayan eşi 
Şiir cennetine sunmuştu ikrar 

Kuruyan dudağa beyitleri su 
Sarhoşluk verirdi dediğinde hu 
Bir Yunus olsaydım çağımda yahu 
Kalpleri sarardı aşk dolu nazar