Aşkın Dilidir Güller

Isparta çöl olur, Mecnunlar gezer, Kurumuş yaprağı başı dik ezer. Bedenden ayrılmış, ruhunda sezer; Âşıklar gülerdi, gül solmasaydı.   Peygambere sevgiden gül kokardı, Cemali Kevser'de al al akardı. Mustafa’sız kalbi özlem yakardı; Âşıklar ölürdü, gül olmasaydı.   Dağları delerdi aşktan Aslı’yla, Amasya, Keremin yaşar adıyla. Kabrine döküldü yaşlar acıyla; Âşıklar bilirdi, gül dolmasaydı.   Sanal âlemde gül, yar simgeleri, Yaktıkça sırlanır nar imgeleri. Vuslatı öldüren var gölgeleri; Âşıklar ölürdü, gül bulmasaydı.   Doya doya açsın gülün bahçesi, Süzülsün sevinçle gülün lehçesi. Taşsın gönlümüzden aşkın bohçası; Âşıklar neylerdi, gül olmasaydı.