Açtın Ya Kalbin Kapısını

Hayatın en umulmaz anında,

Buluruz ruhumuzu başka dünyada...

Dayandığımız her ümit bitmiş derken,

Yeni heyecanlar sarar birden

Olamaz dediklerimiz olurken

Deneyim yerini bırakır künefe tadına,

Bitmeyecek sanılan yalnızlık

Ve emeller de...

Heyecan olur o anın tuzu biberi

Aşka susatmışsa hazan dilberi

Özlem ağacında büyürken meyvesi:

Sevince boğar haberi,

Birliktelik olunca sebebi…

Sır dolu hayat ağacı hep aynıdır oysa

Kökü toprağa yayılırken gövdesi gök kubbeyi deler geçer...

Güçlü sır kalemi yazıp reçetesini önümüze koysa,

Ömrümüz bunu anlamaya yetmez!

Tarih işte bu yüzden öğrenilmesi gereklidir

İbretler vardır içinde, yaşamı kolaylaştıran anahtarlar...

Her harabede şiddetli ihtar,

Her kalıntıda toz duman lüksler görmüş zarar,

Hazıra konmaya hazır, define aramakla geçen ömürler,

Nasıl bakarsa baksın anlamaz

Bu işaretleri meta düşkünü nefisler!

Kim giderse inadına tersten

Kapılır ölümcül sele kendini yese hırstan

Vesselam, başkada bir şey gelmez elden…

Onlarla doludur her kabristan!

Her koyun kendi bacağından asılır misali

Benliğimi onaracak seni aradım dost bir hayli

Sen başka bir kâinattın,

Ve benim gibi sıradan bir fakire kapını açtın...

Kızılderili gibi tamtamları,

Coşkuyla yenen taamları,

Asuman gecelerine güneşi hatırlatan havai fişekleri,

Ruhuma bir adım öteden çaldığın şarkınla, dans ettirerek oynattın!

Huzur kapısından girdim içeri,

Mutluluk sarhoşu misali oldum mahcup serseri!

Kalbinin kapısı, dünyadan bi-haber yokluk!

Hıçkırığa boğulur gördükçe manasız çokluk

Her an imdada yetişir o dost-teselli freni…

Yarasını sarar tövbe edende zorluk

Olsa kangreni:

“Açtın ya kalbin kapısını”

“Verdin ya erdem tapusunu…”

Kalbime inşa ettin kardeşlik duygusunu

Yalnız Bir’e-birlikteliğe koşanlar anlar kurgusunu!

Kim olursan ol ver elini

Günahtan şerden yaksan da dilini!

Ülkemizi hep birlikte cennete çevirelim

Korurken elimizi belimizi dilimizi…

Saffet Kuramaz