Söylenmemiş Sözcükler

Unut/  ( I )

Ölümü bu kadar sevdiğimi bilmezdi kelimelerim

Gözlerin sonsuzluğu kucaklarken

Yüreğimin cümleleri ağlardı

Yarınına tutunamadan

Yolu keskin virajlarda

Yalpalaya  yalpalaya…

Biz öylesine tazelerdik hayatı

Dudaklarımızda özlem

Nefes nefese tüterdi

Söylenmemiş sözcükler yemin içerdi aşka

Yapraklar yeşil düşerdi gözlerine

Hatıraları rehin bıraktığımız günlerde

İsimlerimiz fısıltıyla yankılanırdı sokaklarda…

Bazen ölü doğum dedikçe

Kelimelerin zembereği boşalır

Vuslatın kifayetsiz izlerinde

Şehirler kefen giyinir sonsuzluğa

Ar damarı çatlamışların

Bakışlarına tebessüm ektiğimiz

Köşe başlarında…

Umut/  ( II )

Aslında viran kalışların yüzüne baka baka

Bağrımın en zayıf yerine vurdu hayat

Suskunluğun dalgalarında

Heyecanına yenik düştü şiirler

Bütün masallarda

Sonu hüsran biterken

Mecnuna çıktı adım

Sefan olsun…

Her şeyi biliyor parmaklarım

Zamanı örten gecenin

Soluğunu hapsediyorum ellerime

Yüzünü kalbime kazıyorum

Öyle bakıyorum aynalara

Notaları tiz bastığım

Bu sıralarda…

Düşünüyorum

Faili meçhul adımlarım

Geceye kuş olup düşerken

Firaridir kalbimin kapıları

Şimdilerde aldırmıyorum yokluğuna

Zamana dur payı verip

Rajon kesiyorum bu anlamsızlığa…

Sen doluyken kalbim

Yere düşüyorum

Evrene dağılıyoruz

Parça parça

Ey aşk!

Biz artık ölümsüzüz…

Âdem Efiloğlu