İnsanlık Karvânına

Hasta,  düşkün ve garip benden önce habersiz,

Yatağıma girince, gözüm uyku tatur mı.

Korkutur kimsesizlik, kalınca ‘berabersiz’,

Haberdâr olan insan sizce rahat yatar mı?.

Ocakları söndüren tufanların yellerin,

Okşadığım başların, dokunduğum ellerin,

Ricasını niyaza dönüştüren dillerin,

Etkisinden kurtulup bu kalp düzgün atar mı.

“Gel konuşalım” dedim tüm geçmişi yakarak,

Konuştukça gözleri seller gibi taşarak,

Bir o kadar çekingen sorar gibi bakarak,

İnsanlık kervânına bizi kimse katar mı?.

Ayser ÖZBAKIR