İnsan Ve Ağaç

Bir avuç gölge istedim,
Küçücük fidandan.
Ufacık yaşım ve aklımla.

-Dal budak salayım öyle gel dedi.

Yıllar geçti.

Fidan büyüdü,
Ben büyüdüm.

Ve bir gün,
Yaklaştım elimde bastonum.
Büküp boynumu,
Belimi,
Ondan gölge istiyordum.

'Hayır' dedi hışımla.
Dallar, yapraklar gürledi.
- Veremem gölgemi sana,
- Veremem be adam.

-Hem o bastonu yapmak için,
-Ne çok, ne çok kesmiştin dalımdan.

Bir bastona baktı yaşlı adam,
Birde ağacına.

Benzetti ağacın bir dalını,
İlmikli darağacına.

Ve çıkmak için yukarı,
Bastı ağacın çatalına.