Yalnızlık

Sonbahar akşamların da

Buğulu pencere kenarında bekliyorum seni

Bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun sesi,

Odanın içerisine sızan sokak lambasının ışığı

Yalnızlığı paylaştı benimle.

Elimde toz tutmuş resmin

Üzerinde ise gözyaşlarım

Bir daha dönemeyeceğini

Bu hasretin bitmeyeceğini bildiğim halde

Bekliyorum seni, bekleyeceğim

Ansızın gelen bu ayrılık

Bu ecel, kopardı bizi birbirimizden

Hani hiçbir güç bizi ayıramazdı ya

Evet aşkım, ölüm de bizi ayıramaz

Ayıramayacak ta bitanem

Yanına geliyorum bekle beni

Bir daha hiç kimse ayıramayacak bizi