İnsan Demek Budur İşte

Yemeye içmeye doya doya kandım 

Çırılçıplak oldum soya soya kandım… 

Bir ben vardım acı bana yar olurken 

Hastalık esaret, dünya dar olurken! 

Yeşil gördüklerim aslında sarıymış, 

İlk gördüğüm anki fasılda aynıymış. 

Her yanımı bir renk sarıyor rengârenk 

Aslında güzele düşmanlık, var ahenk! 

Neden eğildim ki kandım bir eylüle 

Gidemedim nisan günleri behlüle… 

Kurtarıcı var mı diye döndüm durdum 

Bir ömür boyunca bu hayali kurdum. 

Gülende ölende bendim arenada 

Çölünde su yokmuş dolandım beyhude. 

Kim öğretti böyle peşin peşin köle 

Yüzümde makyajım saçımda var jöle! 

Her günah ağlattı her isyan dağlattı 

Dünya dedikleri buyken kim bağlattı? 

Yine aynı gece karanlık korkutur 

Düşündükçe sözü arabesk türküdür. 

Kanmak mı hoşuma gidiyor yol buysa 

Neden düşünürüm terk etmeyen huysa? 

Uyuduktan sonra güneş doğduğunda 

Aynı olacağım ışık boğduğunda… 

Gelinler gibi hem ağlarım hem giderim 

Kendimde şaşarım geçmişten beterim! 

Düş olur hep gençlik, var mı hiç yaşlılık? 

Dışı başka içi başka aşağılık… 

Nisanlar eylüller aynı yağmurla yaş, 

Sararır papatyam toprağa eğer baş! 

Süleyman cinleri çalışır dururlar 

Benim gibi kanmış sineye vururlar. 

Toz duman olmuştur virüs üşüştüğünde 

Ölmüştür aslında baston düştüğünde! 

Yiğitsen ey Saffet dünyayı itele 

Cehennem yaşarken cenneti ertele… 

Ne kan nede kandır şüpheleri öldür, 

Kalbine ilahi aşkı manen doldur! 

Rab der “Elestü birabbikum” hali 

İnsandır, cevabı “Evet” derse kulu... 

Saffet Kuramaz