Sükuta Sığındığım...

Bazen inkârı bazense yâd ettiğim günü birlik bir sevinç

Kadar niyaz ettiğim gölgeli yalnızlığım iken

En kavruk acı.

Yitip gitmelerin tecellisinde sükûta sığındığım,

Gıyabında nice münafık vazgeçiş iken

Askıya aldığım sancılı bir yürek sesi

Belli belirsiz takıldığım revnak bir tümcede

Nöbete durduğum kim bilir kaçıncı gece,

Karanlıktan aymaz bir gönle hibe ettiğim

Hanidir tezahürü anlık bir beyanat kadar sakil olsa da

Çoğu kayıp bir ahali iken,

Devranın çark ettiği.

Bilinmezin nazarında

Gönülsüz bir kabulleniş olsa da

Hitap ettiği gök kubbenin,

Yine de nasıl bir tevafuksa

Elbet var bir hikmeti asil kanatları

Üzünç mertebesi iken kıyama durduğum.

Bir solukta tükettiğime kani olduğum

O metruk düşlerin,

Kâh uzantısı bir kıyım

Kâh öncesi kayıp bir rakım

Ve belirsiz bir tecelli anlık bir rükû iken

Adımladığım o merdivende,

Açmışken melekler rahvan yüreklerini.

Debdebeli hayatlar peyda olan

Ne çok hezeyan asılı bir nefretin ucunda

Yetmedi kırık bir sarkıt,

Belki de haznesi kayıp bir vuku,

Olmazın oluru bir namede iken o savruk tınısı

Sessiz yaşlarım kadar rahmet yüklü.

Nazenin bir yürek altı üstü,

Soluk bir rütbe kimine göre

Gönülden bağlı olduğum bir sancı iken

Yaratıcının tecellisi;

Demli bir sancı,

Katmer katmer açan bir gülün kırık dalı

Ve dikeni sadece kendi canını yakan.

Sureti kati bariz bir yanılgı,

Ölümlü dünyanın varsıl neferi iken

Asıldığım sancakta salınan sevi dilinin

Tezahürü iken vücut bulan,

Sondan bir önce yine de ılgıt ılgıt esen

O afili rüzgârın buruk nefesi soluduğum

Her gün kıyımında rast geldiğim

En asil hutbe sığınak bellediğim…