Mülteci

MÜLTECİ

Üste kumdan kaleler, altında ziftten nehir;

Can alıp can verdiler kale için sultanlar.

Ölümden kaçanları uzağa atar şehir;

Islanmış patiklerin içine düştü canlar.

Defnenin dallarında kanlanmış tomurcuklar;

Umutla, dalgalara yelkensiz açıldılar.

Çocuklar, savaşlardan kaçan sessiz çocuklar;

Derin uykularında sahile saçıldılar.

İnsanlık kör bir duvar, eli coplu, sopalı,

Medeniyet ışığı vurmuyor yüzlerine.

Taşlaştıkça vicdanlar tüm kapılar kapalı,

Bakamayız bebenin kapanmış gözlerine.

Bebeler aç ve susuz, çamları devirenler

Söyleyin kader midir, mültecilik kader mi?

Uzanan minik eli geriye çevirenler;

Bütün kazandıkların minik bir can eder mi?

Çağdaşlık paylaşmaktır, karanlıklara nurdur

İnsanlık utanmalı düştüğü durumundan.

Zenginlik emanettir, asıl olan onurdur

Kendin düşersin bir gün kendi uçurumundan

İbrahim COŞAR