Ne Olur Göreyim Seni Ya Muhammed

Bir ikindi güneşi Hz Ömer yanında

Resulü özlediğimizi konuşuyoruz

Gözler sulanmış anılar taze

Basit döşenmiş evinde

Ondan ne hatıra varsa kokluyoruz

Sarılıp okşuyoruz...

Din, yetim Resulün dilinde yayıldı

Ne zengindi,

Ne yalancı

Nede haksızlık yapardı

Emindi...

Dedi Ömer,

Yetimleri severim bu yüzden hepsinde resulün izi var!

Nuruna şahit olan ayrılamazdı meclisinden

Sohbetinden

Sessiz gülüşünden

Kimseyi kırmayan sabrından...

İnci taneleri dökülürken gözlerinden

Ömer kükredi ' özledim seni ya Resulallah...'

Gözyaşları amazona karıştı

O âlemlere rahmet nebisiz yaşamanın yoktu tadı

Güneş akşama ererken kendisine ölümü hatırlattı

'Özlem bitecek...' dedi Ömer heyecanla

Aksakalından bir damla düşerken Kucağına!

Bab-ı Selam kapısından mum ışığı süzüldü

Kabrine doğru koşar adımlarla yürümekteyiz

Ayrılık koru yaktı bakınca cansız tülünde!

Fani gözlerimiz eşyaya mahkûm Onu görmüyor

Ömer’le perişanız düşünde

Selam veriyoruz...

Gördünüzse siz dostlar Resulü

Gerçek aşkı yaşardınız bakınca yüzüne

Asr-ı Saadet kaplardı günümüzü

Dilinden çıkan olurdu ne hoş emir:

İzin alıp otursak yanına edeple

Yaşardık yalnızca huzuru…

Ne su kıtlığı

Ne küfrün melaneti

Nede ölüm korkusu safi yüreğe giremezdi

Şiirler susardı, varsın sussun…

İmam olurdu yedi milyar insan arkasında saf

Her uzva cennet kokusu doluşsun

Şeytan kabrine, gölgeler nura doysun

Bırak düşlerim soyunsun

Özledim… Çok özledim seni

Ya Muhammed…

Saffet Kuramaz