Aç Öldü Ruhuna El Fatiha

Kelebekler özgürdür, çünkü bir gün yaşarlar 

Her şeylerini bir güne sıkıştırırlar, koleksiyon olurlar sonra! 

Elleri kirli, yürekleri duyarsız, evlerinde insanlara 

Süs olurlar duvarlarında! 

Elinde silah mirasyediler ava gider, zevkle safariye 

Hiçbir şeyden habersiz hayvanlar hazırdır ölmeye 

Sömürüye maruz kalmış Afrika insanı diğer yanda, 

Av bulamaz savaşmakta açlıkla... 

Bulamaz sıcakta kavrulurken su nerede, 

Hayvan hacet giderirken, altında kafasını yıkamakta! 

Güneşin doğuşu bile orada artık işkence 

Yağmursuz toprak dilim dilim ayrılmakta 

Deriyi saran kemik bedenler, aşkı unutmuşlar 

Ruhunda hayallerini susturmakta 

Bende Afrikalı gibi o zengin hülyanın arkasında, 

Susuz, aç... Dolaşmaktayım güneşin altında! 

Sevgisini kaybetmiş ruhum, enkazının altında kalmış 

Kuruyan toprakta inadına çıkan gülü seyretmekte! 

Hala bir umut yaşıyor, o gül gibi başı dik ama çoktan sarsılmış! 

Yüzyıllar hep aynı, insan aynı… Aynı sevdalar! 

Değişim kalmış tek farklı, denk geliş, farklı aynalar… 

Karanlığa gömülen gece, sitem bahçesine açılmış 

Dilenmiş bir kırım sevda için defolu boş kalpler! 

Oyunun adı aynı, tiyatro sahnesinde dekoru… 

Sabır bahçesine açılan bir yudum umut, seyircilerden belli sonu 

Ne kadar alkış alırsa sevinecek zavallı sanatçısı, 

Bilmez ki başkasının hayatıdır oynadığı... 

Fakir ruhunda parçalanmış Kadifesini 

İğne iplik alıp eline diker, yaşamanın yoktur başka yolu! 

Gülseler ne yazar pantolonu dizinden yamalı, 

Hülyaları ölmüş… Tabutunda Saffet kefeni 

Ruhuna el fatiha! 

Saffet Kuramaz