Hangi Ayazda Üşür Gözlerin

Sinenin uğultularında

Titrek ellerim

Zamanı solurdu

Yudumladıkça aşkı

Geçmişe acıyarak

Uluorta vaveylalar demlerken

Odanın sessizliğine

Ört kapılarını şimdi acıların denizine…

İsminin her harfine

Secde ederdi düşünceler

Rüzgâr izini bırakırdı nefesine

Diyorum ki sevgili

Umut kocaman bir dağ

Söyle şimdi

Hangi ayazda üşür gözlerin

Hani hohlasaydın dudaklarımdan mevsimleri

Bahara aldandıkça

Kaybolurduk kokusunda bütün acıların

Sen en çok gül kokardın

Ben taze yosun

Anlasan sanki gözlerin

Ummanı süsler

Açıklaması zor ayrılıkları

Her zamanki gibi bildiğin

Gidenler sessiz örter kapıları

Kalanlar sessizce bakar ardından

Yani herkes kendi hikâyesini yazar aslında

Şimdi gözlerimde eskir anılar

Bir bakmışsın yok olup gitmiş

Bir salanın ardında

Aldırma…

Âdem Efiloğlu