Hasret

Yaşıyorum hala, nasıl olduğunu

Ve nasıl olduğunu bilmeden.

Sildim aslında fotoğraflarını sana yazılan şiirleri...

Gökyüzüne dokunan güneş misali;

Sana dair ne varsa yaktım sevgilim.

Anladım ki bende sana dairmişim.

Kendimide yaktım seni cennetimden kovmakla.

Cennette sana dairmiş, oda yandi zira.

Şimdi ben cennetten düşmüş Adem'im.

Tövbeler edip Havva'mı arıyorum.

Beni tanıyan herkese senden vazgeçtiğimi,

Artık sevmediğimi söyledim,

İnandılar bana.

Bilmezdim; meğer ben ne kadarda iyi bir yalancıymışım!

Yoksa onlar mı kör ve sağırdılar ?

Görülmez miydi göz kızamığım,

Duyulmaz mıydı duvarlara hıçkırışlarım?

Yoksa kendimi kandırmama sayirci mi kaldılar ?

Şimdi düsünüyorumda sevgilim;

Biz bitmeyiz dedikçe bittik.

Peki şimdi yokluğunda bitmez desem oda biter mi?

Bir görsen beni inanmazsın halime

Bir elimde pecete oturup ask filmleri izliyorum.

Sana veremediğim mutluluğu izliyorum.

Sonra en mutlu yerinde, incelmeden kopuyor, bizim gibi...

Bizi anımsıyorum, seni anımsıyorum.

Film bitince, bende bitiyorum.

Seni arıyor, sana bakıyor; bulamıyorum.

Sevgilim, olsan diyorum:

Hiç kızmam sana üzmem diyorum...

Diyorum, cünkü yoksun.

Olmayışın hani, en sinsi zelzele

Gizliden sarsıyor yüreğimi.

Askımızla film olamadık.

Birimiz ölmeden bitti ya!

Olsun bizde şiir olduk acımızla.

Hem her aşkın kaderi aynı mı ?