Yalnızlık Ve Çaresizlik

Hayat bazen insanı öyle bir durumda bırakıyor ki çaresizliğin dibi. Hele yalnızsanız bu hayatta hiç bir şeyiniz yoksa, Ya da yaşadıklarınızı anlatabileceğiniz biri; Sabaha kadar düşünüyorsunuz yaşadıklarınızı. Kendi kendinize muhakemesini yapıyorsunuz belkide. Ama olmuyor. Ne çaresizliğiniz geçiyor, Ne de yalnızlığınız. Şimdi saat tam: 22.18. Ve bana kalan koca evin içinde bir yalnızlık. Biraz umut önemli. Ama olmadık şeylere umutlanmak insanı daha da üzüyor. Ama bizim dergahımız: Umutsuzluk dergahı değildir ya hani,  Bu umut birazda ondan. İyiki de var belkide bu umut. Bazen ne kadar derin nefesler alırsanız alın, Hiç bir şey geçmiyor. Çaresizliğin 'Ç'si geçmiyor mesela. Yalnızlığınıza yalnızlık katıyorsunuz bazen. Etrafınızda sizi seven insanlar varsa, Ama siz bunun farkında değilseniz bu da en fenası. Siz başka birini seviyorsunuzdur ama etrafınızda sizi seven insanlar vardır, Ama siz biraz da bencillik yaparak sevenlerin değerini bilemiyorsunuzdur. Çok can sıkıcı bir durum. Ve bencillik. Ama insanın gözü o durumda ne yaptığını görmüyor işte.  Demem o ki: Çaresizliğin yanına yalnızlık da katıldı mı hayat çekilmez. Şimdi gözüm yazmaktan başka hiçbir şeyi görmüyor mesela. Yazmak zehrimi akıtmak belkide. İşte şuan benimkisi: Yalnızlık ve çaresizlik.