Aman Diliyorum

AMAN DİLİYORUM

Kaçmaya çalıştım ben bu tuzaktan,

Gözünden gönlüme ateş bindirdi.

Bir parmak aşk çaldı kalbe uzaktan,

Yorgun yüreğimi alevlendirdi.

Yurt dedim, ülkemin Samsun’una ben;

Renk verdim sevdanın yosununa ben;

Kapıldım gözlerin efsununa ben;

Bir bakışla yorgun kalbi kandırdı.

Nefesi olunca nefsime rüzgâr,

İlkbahara döndü ikinci bahar.

Bir gün gelir diye beklediğim yar,

Gelmedi, acıyı aşkla dindirdi.

Araya girince gurbet ve zaman,

Hasret ateşinden çıkmıyor duman,

“Aman” der Coşari, “sevdiğim aman!”

Aşkın beni karanlığa indirdi.

İbrahim COŞAR