Kanarken Belli Belirsiz

Düşüşler yüklüyorum,

Kurmalı aklımın kepenklerini

Kapatmak maharetmişçesine.

Sarmalında esrik düşlerin,

Boğazlıyorum aklı evvel imleri;

Tevekkülüne abandığım mahremiyetimin

Kancalarına takıyorum çocuk gülüşlerimi.

Kısık ve boş boğaz bir günce,

Solup giden bir ömre hitap edilesi

Bir beyanatla saf tutan

Hangi sürtük imgeyse,

Sırtımı dayıyorum gök kubbenin girizgâhında,

Geçit vermez bir boğaza yüklediğim

Tüm dertlerimi yolarken avuç avuç,

Tanrı’nın görmezden geldiği sefil bir yordamla

Bekliyorum kemale ereceğim günü.

Belliyorum aşkı ve devingen ruhun

Rehavet yüklü bir buhrana denk düşen

Güncesinden çıkıp da yola,

Yoldan çıkardığım duygularıma kılıf geçiriyorum

Yazdığım her cümlede.

Olmazın oluru bir istihbarata denk düşüp,

Sorgulanıyorum biteviye,

İndinde bir gölgenin

Hele ki o rahvan kuytunun

Dibine çöreklenip esef yüklediğim benliğime

Attığı son çalımı kaderin…

Yine de peşrevi şu bilinmezliğin

Ta ki peyda olana kadar kara melek,

Taarruzunda tümden gelen onca pervasızlığa

Verdiğim selamla tamamlıyorum

Gönülsüz bir yorgunluğu.

Hele ki es geçtiğim devrik bir tümcenin maharet bildiği

Kırık bir niyazda kanarken belli belirsiz,

Görünmez yetilerimden arda kalan

En büyük kifayetsizlik benimki:

Olmazın oluru belki de rüştünü ispatlamış

Bir acıdan medet uman eloğlundan mı gelecek

Son darbe,

Müfreze düşlerin izdüşümünde?