Sabır

SABIR

Bir samyeli eser durur içimde,

Kavurdu yeşerttiğim tüm çiçekleri;

Toz duman içinde kaldı umutlar,

Savurdular savruldular,

                              Sonra kaçtılar.

Kar altında kalınca onca kardelen; 

Gül boynunu büktü,

                                 Goncalar soldu.

Bin bülbül havalandı omuzlarımdan,

Hali melal,

             Dili lal, 

                          Uzaklara uçtular.

Kaç kelepçe takıldı yüreğime,

                                        Bilinmez;

Kaç düğüm atıldı boğazıma,

                                        Çözülmez;

Sabır şerbetiydi kor kazanda kaynayan,

Denek dendi,

                   Beni denek seçtiler.

Ne gönlüm razıydı,

                   Ne aklım,

                             Ne mantığım;

Kalp susunca tüm organlar göçtüler.

Sabır denen taş olası şerbetten,

Kaşık kaşık,

                Yudum yudum 

                                           İçtiler.

İbrahim COŞAR