Kalbim ve aklımın 
Durduğu bir yer vardı
Büyüyen bir boşluğa 
Kına yaktı bıkmadan...



Ufku paslanan 
Mürekkebim solgun
Harlanmış bir yürek
Bunca keşmekeş arasında
Vurgun yemiş ahıyla 
Ne şiirler besledi durdu
Pusulası yönünü şaşırmış
Dikenli zılgıt çeken 
Sazlıklardan geçiyor
Korkutmuyor hiç biri 
Ne batağı ne tuzağı...



Bir adam geçiyor 
Dar sokaklarından
Hüzün tüten bacasıyla
Bir içimlik yabancı gibi 
Çekip gidiyor
Yaslı entarisi üstünde
Ölümü anımsatıyor
Acıyla andığı yaralarından 
Vazgeçmiyor
Aklı isimsiz sokaklarda 
Dolanıyor...



Toprağı taklit ediyor 
Ardından betonlar
Hiçsizlik sarıyor her yanı
Bıraktığı kokusuyla 
Kararıyor şiirler
Yasa bürünüyor
Devasa bir yalnızlık 
Mevsimini şaşırıp
Kış uykusuna geçiyor...


Ayfer Aksoy