Aynadan Yansıyan Kimsesizlik

Kaderimin bana verdiği vaazdı içimdekiler. 

Ezberlediğim yerleriyle oturup ağladık  kalemimle. 

Neyin yokluğu işlemişse o gün ciğerime,

O  yazdırır içimden yazmak istediklerime. 

Koşulsuz bekleyişlere inat,

Şiire  sığınırım...

Bir taraftan gelmek bilmeyen hayallere, 

Biraz da kurgu serpiştiririm… 

Hayal dünyam geniştir ama,

Rüya   bile görmem ben, 

Ya da çok yorulduğumdandır hatırlayamamam. 

Öyle bir çığ büyüdü ki içimdeki sessizlikten, 

Kendime  koşmak isterken karanlığa düşerim. 

Bir şair kimliğim yok benim! 

Gece susarken ben kelimelere sığınırım.

Yazarken bile kalem elimde uyuyup kalır,

Uyanınca  devam ederim kaldığım kimsesizliğimden.

Çıkmaza saplanmış hissederim bazen kendimi. 

Dört bir yanım tel örgüyle kapalı

Çırpınmaya korkarım 

Kimsesizlik yoklarken her yerimden. 

Yemek yemeyi unutur, 

Açlığı  başıma vuran ağrıdan tanırım. 

Ellerim titrerken sarılırım sigaraya. 

Dedim ya bir şair kimliğim yok benim! 

Bakınca sadece öyle izlenim veririm…

//İçime balyozla vurulanları

Kazma ile kazılanları yazarım sadece.//

Aynadan  yansıyan kimsesizliğimi 

Anlattım  imgesiz harflerle… 

Sakın ola,

Sözlerim ağlarken dağlamasın sizleri… 

O aynada görünen benim

Sarıldığım kimsesizliğinden...

Bilinsin ki,

Sımsıkı tuttum ellerinden...

Ayfer Aksoy

1 Ağustos 2016