Ne çok savruldu kimsesizlik parmaklarımızda
İçimizdekiler mekânsız
Kıyamet bir küskünlük yazgıdan kalan
Ne çok yalnızdı
Son dualarımız takvimlerde kırklanırken
Ağulu yürek acıdan fermanlı
Yokluktu geceler hardan
Nârsız yolculuktu sabahlara...


/Gölge vermez mahşer günü cehenneme 
ölümün eşiğiydi artık uykular/


Sinmiyor kokusu zamanın
Fırlattığım düşlerim koynuma düşüyor
Suyum çekiliyor
Kavruluyor içimde karanfiller
Bir ateş harlanıyor
Zulüm saatler boy atıyor mısralara...


/Pas tutmuş alnımdaki yalnızlığı
bir namlunun ucundan
suratıma çalıyor hayat/


Geceye mıh vurdu sus hikayem
Şafağı göremeden silindi
Bir müebbet yazgıyı
Tespih gibi dizdiler boynuma
Güneşimi gözlerimden alıp
Karanlığa nikahladılar...


/Geriye dönüp kendime bakıyorum
acıyı d/inliyor taşa sinmiş gölgem/


Peki ben neredeyim?


Ayfer Aksoy